Depresja

Tak!

Odkryłam co. Mam depresję jesienną. To wyjaśnia wszystko. To, że wszystko mnie denerwuje - pielęgniarki, pacjenci, a najbardziej inni lekarze, to, że krzyczę na biednego Michała a potem wybucham płaczem, to, że cały czas siedzę w domu i nie chce mi się spotykać ze znajomymi, że codziennie po południu śpię, że rano nie mogę wstać, mimo, że cały czas śpię - wszystko. 

Objawy by pasowały też do PMS, gdyby nie to, że trwają już jakieś dwa tygodnie;-)

Na szczęście, wyjeżdżamy na wakacje. W sobotę. Haha, jeśli będę zamieszczała posty co 6 tygodni to wszyscy będą myśleć, że nic innego nie robię, tylko na wakacje jeżdżę. No niestety nie tylko;-)

A 4 listopada minie rok, odkąd przyjechałam do Anglii...

Vive la France!

Ach, jak spontanicznie! Nagle postanowiłam wyjechać do Francji, w piątek kupilam bilet i już od wczoraj tutaj jestem.

We Francji jest najcudowniej. Naprawdę! Nigdzie indziej niebo nie jest tak niebieskie, trawa taka zielona, a ludzie tacy ładni;-) A ten język! Z kim się nie rozmawia, ma się wrażenie, ze z Tobą flirtują. A najlepsze jest to, że najczęściej jest to słuszne wrażenie! Bo Francuzi to taki przyjazny naród:-)

Nicea jest wciąż taka sama – ruchliwa i piękna. Wszędzie fontanny, zieleń, pełno samochodów i piękne sklepy. Na Promenade des Anglais spotykają się panie na poranne plotki i panowie... w tym samym celu. Siedzą sobie zapatrzeni w morze i kontemplują.

Natomiast Cannes jest jeszcze bogatsze, niż pamiętam. Budują się apartamenty z widokiem na morze, wszystkie normalne sklepy zostały zastąpione butikami – Prada, D&G, Dior, Kenzo. Po promenadzie La Croissette spacerują panie i panowie z malutkimi pieskami, wszyscy pięknie ubrani, opaleni i szczupli. Jak oni to robią? Jedzenie jest tu najlepsze na Świecie, tak samo zresztą jak wino, które jeszcze do tego jest najtańsze na Świecie;-)

Natomiast... kiedy Ci Francuzi nauczyli się mówić po angielsku? I jakim w ogóle prawem? Ja się wysilam, próbuję zabłysnąć moim (w większej części zapomnianym już) francuskim, a oni mi odpowiadają po angielsku! Ale już obmyśliłam plan – następnym razem powiem, że nie mówię po angielsku. I niech się ze mną męczą;-)

A drugi plan jest taki – na starość tutaj zamieszkam!

ps. za pięć czwarta zadzwonili do mnie ze szpitala, czy bym mogla przyjść zobaczyć pacjenta. No niestety, nie mogłam;-)

Bikram yoga

Bikram yoga polega na tym, ze przez półtorej godziny wykonuje się różne pozycje w wysokiej temperaturze. Dokładnie - 40 stopni.

Na początku to nawet nie było tak źle. Na początku było po prostu ciepło. Przyszedł pan z mikrofonem przyczepionym do twarzy i powiedział - Witam wszystkich, słyszałem, że jest wśród nas nowa osoba, gdzie jesteś Roma? I od tego czasu cały czas miał na mnie oko.

Potem pan powiedział - Jeśli komuś zacznie się kręcić w głowie, być niedobrze lub słabo, to proszę nie wychodzić, tylko usiąść i oddychać głęboko.

Po pięciu minutach zrobiło mi się jednocześnie słabo, niedobrze i zaczęło mi się kręcić w głowie. Zaczęłam mieć mroczki przed oczami. Po dziesięciu minutach nie myślałam o niczym innym, tylko żeby stamtąd uciec. Było duszno, gorąco i nie od zniesienia. Musiałam usiąść. I tak minęło pozostałe 80 minut. Ani przez chwilę nie przestało mi być słabo. Woda w butelce zrobiła się ciepła i naprawdę, nigdy w życiu nie widziałam, żeby z ludzi tak lał się pot. Dosłownie ciurkiem. z twarzy, łokci, nóg.

Po zajęciach obiecałam sobie, że to już ostatni raz!
Jutro idę znowu;-)

Natomiast przeczytałam, że Bikram to jest jakiś przekręt, który myśli tylko o tym, żeby zarobić, jogę uważa za świetny biznes i myśli, że jest jakimś bogiem, który wniósł światło w życie ludzi zachodu. Więc idę tylko dlatego, że kupiłam karnet dziesięciodniowy. A potem wrócę do tradycyjnego stania na głowie;-)

Pierwszy tydzień...

... za mną! Dużo się dzieje!

Pacuje z Charlotte, która jest ładna, miła i ma chłopaka, który gra zawodowo w krykieta! Kto to w ogóle słyszał!;-)

Poza tym, na ortopedii jest okropnie. Jak słowo daje, ci lekarze się na niczym oprócz kości nie znają! Jak z Dr C robiłyśmy obchód, za starych, dobrych czasów, to przez 20 minut się stało i myślało, co pacjentowi może być. A tu - mówię, że pacjent ma za niski ciśnienie, więc chcę zrobić to i to a oni - zadzwoń po internistę! No na miły bóg, przecież ja tu chcę się wykazać!;-)

No ale przynajmniej Charlotte jest słodka i nie za wiele jeszcze umie więc wszystko tłumaczę i obie jesteśmy zadowolone;-)

I jutro też będę mogła się wykazać, bo będę miała pierwszy dyżur. A pielęgniarki mają taki tok myślenia - jak nie wiadomo, co zrobić, to trzeba zadzwonić po lekarza dyżurnego. To się jutro zdziwią, haha!;-)))

A z innych niusów, to ukradli mi iPhona ale za to kupiłam auto. Więc niby jestem na zero, chociaż dużo uboższa;-))

Coś się zaczyna...

Pierwsze dwa dni w Lancaster za mną. Jest fantastycznie! Na razie chodzę na szkolenia i robię shadowing, czyli chodzę za innym lekarzem i patrzę, co robi, bo od przyszłej środy to ja przejmę jego pracę.

Okazuje się, że na ortopedii (od której zaczynam) wszystkim się zajmują pielęgniarki. Wszystko wiedzą i o wszystkim decydują. Jak czegoś nie mogą zrobić, to wtedy dzwonią po lekarza. Bardzo rzadko. Po pracy dla Dr C, gdzie biegałam od 9 do 18, to będą prawdziwe wakacje!

Poznałam moich nowych kolegów F1. Wszyscy są naprawdę przyjaźni, niektórzy dość przestraszeni;-)

Robię też dużo kursów on line, tak zwany e-learning. Tak strasznie się cieszę, że wkraczam w ten system! Że będę robić prawdziwy trening, że będą mnie oceniać, uczyć i pomagać. No, wcześniej też mi pomagali i uczyli, ale teraz będzie inaczej;-)

Jedyna wada Lancaster jest taka, że jest to naprawdę małe i ciche miasteczko. Sklepy zamykają o piątej i wszystko jest dość wyludnione. Chyba wszyscy leżą w szpitalu, haha!;-)

Ale jest za to bardzo ładne. Bardzo zielone, budynki z zółtego kamienia (który się chyba nazywa piaskowiec?;-)), łąki, na których pasą się konie i domy spokojnej starości (bardzo ładne;-))

W związku z tym, nawet to, że muszę wstać o 5.30 żeby tam dotrzeć mi nie przeszkadza. Jeszcze.

Coś się kończy...

I w końcu nadszedł ten dzień - mój ostatni dzień w szpitalu w TRF. Nie mogę uwierzyć, że już minęło pół roku. Nie mogę uwierzyć, jak długą drogę przeszłam.

W TRF było super. Poznałam mnóstwo przemiłych ludzi, każdy był pomocny, wspierający i cierpliwy. To było niesamowite.
Nauczyłam się - najwięcej na świecie. Nauczyłam się nie niecierpliwić, słuchać, nie dawać nikomu do zrozumienia, że głupio gada, szanować innych i ich opinie... naprawdę, to jak poszerzyła się moja wiedza medyczna to jedno, ale jak ja się nauczyłam traktować ludzi inaczej!

Przez ostatnie parę dni nowa F1 chodziła za mną, czyli robiła tak zwany shadowing, i się uczyła, bo w przyszłym tygodniu to ona będzie najmłodszym doktorem w zespole dr C. Była PRZERAŻONA! Nie umie pobierać krwi, zakładać wenflonu, nie wie, jak zamówić badania ani jak przepisać płyny. A ja myślałam, że wszyscy to umieją i tylko ja nie umiałam, jak zaczynałam! Więc byłam bardzo wspierająca i cierpliwa, wszystko jej tłumaczyłam i mówiłam, a nie spodziewałam się, że już to wie!

A dziś było smutno. Dr C. powiedziała, że bedzie za mną tesknić, pielegniarki z oddziału czwartego powiedziały, że byłam dużo lepsza od mojej poprzedniczki, która cały czas płakała i rzucała w nie cewnikiem (!) dostałam też prezencik pożegnalny od koleżanki.

Naprawdę będę tęsknić. To było wspaniałe pół roku...

Lancaster

Zaczęło się od wielu telefonów, wielu odmów, zasłaniania się przepisami i rozczarowania. Aż pewnego dnia zadzwonił telefon i zostałam zaproszona na rozmowę kwalifikacyjną. Do Lancaster, godzinę drogi od  Manchester. 

Lancaster jest ładnym, spokojnym, bardzo zielonym masteczkiem z nieproporcjonalnie dużym 

szpitalem;-) Rozmowę przeprowadzał dyrektor od stażu FY1. Najpierw powiedział, że jest zaskoczony, że tak dobrze mówię po angielsku;-) wyjaśniłam mu, że zaczęłam się uczyć jeszcze jak byłam w Polsce. To ludzi bardzo dziwi, bo oni tutaj nie uczą się jezyków. No, może się uczą, ale bardzo nieskutecznie;-)) 

Potem musialam odegrać scenkę - jestem na dyżurze i zostaję wezwana do pacjenta z narastającą dusznością. Pacjenta grał manekin. Na koniec musiałam przepisać na specjalną kartę wszystkie leki, które pacjent zażywa. Na szczęście wszystko to robię na codzień ale muszę przyznać, że gdybym dopiero co przyjechała z Polski, nie miałabym pojęcia, co robić. No ale poszło mi bardzo dobrze i dostałam pracę!!

Tak starsznie się cieszę! Zaczynam w sierpniu, oficjalny, zatwierdzony przez odpowiednie władze staż! Moja kariera nabiera tempa! Haha, chyba się rozpędziłam;-)

W kazdym razie, nadchodzi czas zmian. Fajnie:-)

A w piątek już lecimy do Krakowa na tydzień! I Komorowski wygrał wybory! 

I nawet to, że w tym tygodniu pracuję nocami mnie tak nie przeraża;-)

World Cup

Ach, cóż to za przeżycie, mistrzostwa swiata w piłce nożnej!

O niczym innym sie nie rozmawia, caly szpital przystrojony jest choragiewkami angielskimi, w kazdym telewizorze mecz.
Gdy robimy obchód to już nie pytamy pacjenta, jak się czuje, tylko czy oglądał mecz. Pacjenci też proszą, żeby nie przychodzić w czasie gry, bo oni wtedy są zajęci.
Gdy mecz Anglia-Słowenia grany byl o 15, wszyscy lekarze dostali smsa od kadr, ze mecz bedzie wyswietlany w sali wykladowej. I wszyscy zgodnie się stawili;-)
Najlepsze jest to, że gdy jest mecz, pacjenci przestają chorować! Tak. Już nie jestem wzywana do dziwnego bólu brzucha, klatki piersiowej czy wysypki. Pielęgniarki nie dzwonią co chwilę, bo nagle mają zupełnie inne priorytety, haha;-)

Naprawde, mistrzostwa świata mogłyby być częściej;-)
Ach, i jeszcze mam nadzieję, że Niemcy nie wygrają;-)

Pacjent

Zaczelo sie w sobote kolo 13, moj blip zaczal robic "pi, pi, pi,pi,pi". Dzwonie. "a bo my tu mamy pacjenta na oddziale drugim i przewrocil sie w lazience i nikt tego nie widzial i strasznie boli go glowa". Poszlam na odzial. Pacjent lezy w lozku i zanim nawetn otworzylam usta pacjent zaczyna mowic - " ah, wszystko mnie boli. Boli mnie glowa, plecy, szyja, dretwieje mi czolo i rece i nogi, nie moge sie w ogole ruszyc, wszystko boli, prosze pomoz mi. Probuje go zbadac. Gdzie nie dotkne, slysze "aaaaaaah, jak boli".
Pytam Pacjenta, co moge dla niego zrobic, bo jest na 4 lekach przeciwbolowych i nastepna dawke moze dostac za gOdzine. A on na to " a bo mi tylko morfina pomaga. I tylko dozylnie"! Hahaha, no to niezle, cpuna mamy!
W ciagu nastepnych trzech dni, Pacjent probowal kupic od pielegniarki kodeine za 20 funtow, ustalic, jak sie nazywa moj starszy lekarz, zeby naslac na niego swoich kolegow, na moich oczach symulowal upadek (wygladalo idiotycznie), napisal dwa listy do calego personelu szpitala, ktore w ogole nie mialy sensu, zaczal byc agresywny, przyszla ochrona, dwoch policjantow, ktorzy powiedzieli, zeby nie zgrywal gangstera i psychiatra, z ktory pacjent nie chcial rozmawiac...
Czwartwgo dnia pacjent spakowal torbe, narzucil na ramie, na wlasne zadanie sie wypisal i sprezystym krokiem wymaszerowal ze szpitala:-)

i to wszystko na moim dyzurze;-)

Dieta proteinowa

Aha!

Odchudzam się.
Tak, tak. Zaczęłam 26 kwietnia, żeby zdążyć na przyjazd Basi;-) za miesiąc. Dieta jest dość nieskomplikowana, chociaż nie powiem, żeby była prosta do przestrzegania. Reguła jest jedna - jemy samo białko. Noo, przynajmniej na początku, ale ja jestem na początku;-) Profesjonalna strona internetowa ustaliła, że jeśli będę wytrwała, to 19 lipca będę równie piękna jak teraz, za to 10 (tak, dziesięć) kilogramów chudsza;-)

Więc trzymajcie kciuki. A Michałowi powiedzcie, że ma mnie wspierać, a nie komentować, że faza ataku (czyli pierwsza faza diety) to jest atak na niego!

;-)

ps. schudlam 3 kg!!!:-)